- Wejdę, zapytam- pomyślała. Zobaczę, czy w środku jest również tak ładnie jak na zewnątrz.

- Szuka pani wolnego pokoju ? Ubiór zdradzał, że może być to tylko turystka. Z plecakiem i trochę zmęczoną twarzą osmaganą wiatrem i słońcem.

- Tak, właściwie to ja mam już pokój, mieszkam w Kościelisku od kilku dni, ale chciałabym znaleźć pokój tutaj, bliżej gór, kiedy przyjadę następnym razem, dzisiaj chciałam bardziej obejrzeć, niż wynająć.

- Proszę bardzo, proszę wejść, oprowadzę panią po wszystkich pokojach. Jest tych pokoi sześć. Są trzyosobowe i dwuosobowe, każdy z nich inny.

- Może zobaczę ten dwuosobowy, ja nie potrzebuję większego, przyjeżdżam w góry sama.

- Proszę, śmiało niech pani wejdzie, ten dwuosobowy jest na tę chwilę wolny.

- Ja bardzo pani dziękuje i czy mogę prosić o telefon kontaktowy? Wrócę tu na pewno kiedy tylko nadarzy się okazja ponownego przyjazdu w Tatry.

- A może pani odpocznie, napije się pani kawy, czy herbaty ? - zaproponowała gospodyni.

- Bardzo chętnie bym się napiła, ale dzisiaj podziękuję, za chwilę zrobi się ciemno, a ja chciałabym dotrzeć przed nocą na kwaterę.

- Tak, od tej pory już zawsze będzie tu moje miejsce - właśnie tutaj.

- Czy dzisiaj da się pani zaprosić na kawę? - Zapytała starsza pani, widząc otwarte drzwi pokoju.

- Tak, poproszę. Z wielką przyjemnością. Nie zdążyłam dzisiaj jeszcze wypić kawy, chciałam jak najszybciej być tutaj . Mam troszkę czasu, gdzieś za godzinę wychodzę w góry.

- Bardzo ładnie pani tutaj mieszka, ten dom przypomina taki prawdziwy, ciepły dom.

- To nie jest mój dom, jest to dom mojej córki. Kupiła kilka lat temu okazyjnie z zamiarem wynajmu pokoi dla turystów, by zarabiał na siebie. Córka mieszka daleko stąd, przyjeżdża rzadko, jest zajęta pracą, rodziną, nie ma czasu. Ja zgodziłam się tutaj zamieszkać i zająć się wszystkim, chcę pomoc córce. Ona jest młoda ma tyle marzeń, planów, a ja już prawie wszystko za sobą. Kilka lat temu owdowiałam, zostałam sama, więc przyjechałam tutaj do Zakopanego, z ciężkim sercem, bo jak to się mówi,że "starych drzew się nie przesadza", ale czego to się nie robi dla własnych dzieci...

- Na mnie już pora, góry czekają...dziękuję za kawę, bardzo miło rozmawiało się z panią.

- A dokąd pani się dzisiaj wybiera ? Chciałabym, żeby mnie pani informowała o celu wycieczki przed wyjściem, taka informacja może wiele pomoc, gdyby nie daj Boże coś stało.

- Oczywiście ma pani rację i proszę mi mówić po imieniu, mogłabym być pani córką.

- Magda mam na imię, będę się lepiej czuć i łatwiej będzie nam ze sobą rozmawiać - pani Wando.

- Dzisiaj nie pójdę zbyt daleko, pewnie tylko na Nosal - nie byłam tam dawno. Powinnam być w domu najpóźniej o 20 - tej.

- Czy pani dobrze się czuje? - zapytał młody człowiek widząc bladą Magdę opartą o drzewo, - Może pomóc ?

- Dziękuję, to za chwilę przejdzie, - powinnam zawrócić, nie mam siły, jestem taka słaba - myślała ...

- Czy wolne jest to miejsce ? - zapytała mężczyznę.

- Tak, wolne - odpowiedział przesuwając się w stronę kolegi, robiąc jej miejsce.

- Czy mogę na chwilkę mapę ? - zapytał mężczyzna siedzący obok. - Proszę - odpowiedziała Magda podając mapę, która była już mocno podniszczona – swoje przeżyła.

- Chciałem sprawdzić czas przejścia na Kościelec na mojej mapie nie podano. - zatrzymując wzrok na Magdzie...

- Idziemy z kolegą na Kościelec, pójdzie pani z nami? - zaproponował mężczyzna oddając mapę. - Chętnie bym poszła, ale dzisiaj nie jestem w formie, właściwie to powinnam zostać w domu i czytać książkę, a nie wybierać się w góry. Mogę wam towarzyszyć do Czarnego Stawu, mam dużo czasu, pójdę posiedzieć nad brzegiem stawu, tam będzie ciszej, spokojniej.

- Czy mogę, któregoś z panów prosić o zrobienie zdjęcia? - wiedziała, że za chwilę się z nimi pożegna. Ot, spotkała dwóch młodych górskich zapaleńców i za moment każdy pójdzie w swoją stronę.

- Kamil, ja zostanę tutaj z panią, idź sam na Kościelec, poczekam na ciebie, boli mnie kolano nie będę się forsował - powiedział do swojego kompana mężczyzna.

- Może się przejdziemy? Chyba nie będziemy siedzieć w jednym miejscu? - zapytał kolega Kamila.

Szli powoli obok siebie chodnikiem okrążający Czarny Staw Gąsienicowy.

 Zatrzymała się, by popatrzeć na Granaty, jeszcze tam nie była, przyciągnęły jej wzrok.

- Kilka lat, późno dość odkryłam w sobie tę pasję, ale teraz nadrabiam ten stracony czas. - Ja od szkoły podstawowej. Szkoła średnia, studia, były to czasy intensywnego chodzenia po górach. Teraz, to tylko tak incydentalnie, inne czasy, inne życie, absorbująca, stresująca praca wymagająca nieustannej dyspozycyjności nie pozwala na dłuższe pobyty w Tatrach. Bardzo żałuję, brakuje mi tego i jeśli tylko mogę, to nawet na dwa, trzy dni wpadam tutaj, by delektować się górami.
- Czy pani praca jest stresująca ?
- Nie, pracuję w przedszkolu jako wychowawczyni - bardzo lubię swoją pracę.
- Oczywiście, czekałem, kiedy zaproponujesz, jest mi bardzo miło - Konrad - Usiądziemy? Tutaj jest takie ustronne miejsce.
- Dobrze, zgodziła się Magda.
Czas zatrzymał się w miejscu. Rozmawiała w otoczeniu gór, z mężczyzną ; o Tatrach, muzyce, literaturze, o życiu, o wszystkim...Był inteligentny, wrażliwy na piękno Tatr i trochę romantyczny, choć gdzieś to chciał ukryć. Lubił deszcz, poezję, muzykę i piłkę nożną, sam w nią grał i był zagorzałym kibicem futbolu. Pracował w dużej firmie, znanej na polskim rynku, na wysokim, odpowiedzialnym stanowisku. Mimo młodego wieku imponował jej dojrzałością poglądów prawie w każdej dziedzinie. Rozmawiali... chłonąc ciszę... niezwykłą.
Nad Kozim Wierchem zaczęły gromadzić się ciemne, deszczowe chmury. Zerwał się lekki wiatr,zakłócając tę ciszę nagle. Słychać było szum wiatru, który kołysał wodę w stawie, tworząc niewielkie jeszcze fale.
- Musimy się zbierać – powiedział Konrad, zanosi się na burzę, żeby tylko Kamil zdążył wrócić z Kościelca.

Pierwsze krople deszczu spadły kiedy dochodzili do Murowańca. Kamil już siedział na ławce popijając piwo.
- Wszystko w porządku ? - zapytał Konrad .
- Tak. Był zmęczony, ale zadowolony z siebie .
- No dobry czas – Kamil, ty jesteś niczym błyskawica - żartował kolega.

Kamil był przyjacielem Konrada od przedszkola. Znali się tyle lat - prawdziwa męska przyjaźń, Magda dostrzegła szybko, że są dobrymi kumplami.

- Wejdźmy do środka. Za chwilę nie będzie miejsca, a wszystko wskazuje na to, że trzeba przeczekać burzę w schronisku - powiedział Konrad.

Niebo rozdarła potężna błyskawica, gęste chmury przysłoniły resztki światła, zaczęła się wielka ulewa. W schronisku zgasło światło, zapalono świece, Konrad zapadł w głęboką drzemkę.

„Na szczytach Tatr na szczytach Tatr Na sinej ich krawędzi króluje w mgłach świszczący wiatr. I ciemne chmury pędzi i siecze deszcz i świszcze wiatr. Głośniej się potok gniewa Na szczytach Tatr w dolinach Tatr Mrok szary i ulewa”

Deszcz wciąż padał nieustannie. Magda zniecierpliwiona tym czekaniem spoglądała co chwilę w stronę okna. Czy ten deszcz przestanie dzisiaj padać ? pytała siebie w myślach, była już godzina 19 - ta .
- Zostajesz może na nocleg w schronisku? zapytał Konrad.
- Nie mogę, powinnam wrócić do domu, zostawiłam komórkę w pokoju, a muszę wykonać ważny telefon.
- Możesz skorzystać z mojego.
- Dziękuję, ale ja nie pamiętam numeru telefonu tej osoby, nic z tego muszę dotrzeć dzisiaj do domu.
Spojrzała znowu w stronę okna, deszcz na szczęście padał coraz mniejszy, poczuła ulgę. - Możemy się zbierać, taki mały deszczyk – idziemy, oznajmił Kamil wyciągając kurtkę z plecaka.
Wyszli ze schroniska, cała trójka, Magda prowadziła;
- Idziemy przez Boczań, czy Jaworzynkę ? zapytała.
- Zostawiamy ci wolny wybór - odparł Konrad.
- W takim razie wybieram Jaworzynkę.

Niebo nad górami rozpogadzało się, ciemne chmury przesuwały się odsłaniając błękit. Jaworzynka - dolina ciszy, cienia i pogody. Taką zawsze do tej pory miała w pamięci. Dzisiaj po raz pierwszy ujrzała ją mokrą od sierpniowego deszczu, ale cichą. Burza już na dobre opuściła Tatry .

 „ I znowu wszystko wraca do spokoju Tylko jak dawniej szepcą z sobą góry. Podmuchem wiatru i szmeraniem zdroju; I znowu płynie cicha pieśń natury”.

Zapadał zmrok, kiedy dotarli do Kużnic. Spieszyła się, powiedziała pani Wandzie, że będzie na miejscu najpóźniej o 20 - tej. I ten telefon. Nie może o nim zapomnieć. Powinna już być w domu, właśnie była godzina 20-ta.
Podjechał bus. Krzeptówki - głośno informował kierowca. Jak dobrze, nie musiałam długo czekać - ucieszyła się.
- To ja już spadam, dziękuję za miłe towarzystwo, bardzo przyjemnie spędziłam dzisiejszy dzień - dziękuję.
Podała rękę Kamilowi uścisnął nadstawiwszy policzek - do zobaczenia na szlaku - Cześć Kamil. Zwróciła się w stronę Konrada z wyciągnięta dłonią...
- Cześć Konrad, dziękuję i do zobaczenia kiedyś na szlaku, lub gdziekolwiek.
Stali chwilę trwając w milczeniu...trzymał jej dłoń.
- Magda, czy mogę prosić o twój telefon?
- Sama nie wiem, za kilka dni mój numer będzie nieaktualny - skłamała.
- Czy pani chce na te Krzeptówki jechać? -  Pytał kierowca – góral.
- Jeżeli możesz?
- To ty podaj mi swój numer - ja zadzwonię do ciebie.
- Odjzdzoj ! ni mogu się rozstać, krzyknął góral do kierowcy busa. Odjechał bus do Krzeptówek.
- Idziemy na piwo, do Krzeptówek będzie jeszcze co najmniej kilka busów...co tam, trzeba wypić browarka - za góry - za spotkanie - wesołym głosem zakomunikował Kamil.

Weszli do restauracji, gdzieś z głośnika sączyła się muzyka, nastrój wyraźnie poprawił się całej trójce. Siedzieli pili piwo, rozmawiali o górach.... niekończące się opowieści górskie. Z Kuźnic wyjechali ostatnim busem do Zakopanego. Humor najbardziej dopisywał Kamilowi.
- Nie uwierzycie jak wom powiem, że na dole nie padało - wesoło rzucił góral.
- Uwierzymy, ale na dół jedziemy za darmo - zachichotał Kamil.
-No teraz, to już całkiem serio, opuszczam was i spadam do domu. Pani Wanda na pewno się o mnie martwi - dwie godziny spóźnienia - powiedziała Magda wysiadając z busa.
- To zadzwoń i powiedz, że się spóźnisz, rzekł Konrad podając Magdzie swoją komórkę.
- Niestety, nie pamiętam numeru telefonu do pani Wandy, wszystkie numery mam w telefonie.
- Magda nie skazuj nas na męskie towarzystwo - znowu Kamil.
- A byłaś w tej knajpce na Krupówkach? tam podają pyszne pstrągi, porywamy cię, zresztą nie dokończyliśmy rozmowy o tej przygodzie na Zawracie. Szkoda, że jutro już wyjeżdżamy.
Zbliżała się północ, Magda wstała od stołu, jest naprawdę późno, muszę iść - zdecydowała w myśli.
- Jeszcze raz, dziękuję wam za mile spędzony dzień, powodzenia, trzymajcie się.
- Magda, poczekaj odprowadzę cię - zaproponował Konrad.
- Nie, dziękuje, pojadę taksówką, stąd jest blisko do postoju taxi.
- Magda, chwilkę, masz mój numer telefonu. Przez twoje miasto jadę prawie w każdym tygodniu, mogę się zatrzymać, zrobić sobie małą przerwę w podróży i wypić z tobą kawę. - Pamiętaj, zadzwoń do mnie!
- Zadzwonię, obiecuję - odpowiedziała.

Oddaliła się, ściskając w dłoni karteczkę z telefonem Konrada. Cały dom był pogrążony w ciemności, jedynie w pokoju pani Wandy paliło się światło. Przekręciła cicho klucz w zamku nie robiąc hałasu. Pani Wanda już stała w holu.
- Pani Magdo ( zapominając, że ma jej mówić po imieniu ) – Magda, poprawiła szybko, gdzieś ty była tak długo, martwiłam się o ciebie, jeszcze chwilę i już miałam dzwonić na policję.
- Zostawiłam telefon w pokoju, nawet nie mogłam do pani zadzwonić, nie pamiętam numeru pani.
- Wiem, telefon w twoim pokoju nie urywa się - słyszysz?
- Przepraszam panią, była burza... potem spotkałam znajomych, posiedzieliśmy przy piwie, czas tak szybko uciekał...przepraszam.

Kilkanaście połączeń od Krzysztofa, (rzuciła okiem na wyświetlacz telefonu) - jej wieloletni towarzysz życia. Martwił się o nią zawsze kiedy tylko wyjeżdżała w góry, dzwonił po kilka razy dziennie by się upewnić, czy jest wszystko w porządku, czy wróciła szczęśliwie z gór.
Rzadko przyjeżdżał z Magdą w góry, miał zupełnie inne zainteresowania. Nie przepadał za górskimi wędrówkami, nie miał też dostatecznie dużo czasu, w przeciwieństwie do niej. Ona zawsze znajdowała czas dla gór, nie potrafiłaby inaczej, nie umiała żyć beż gór. Nawet jeśli była bardzo zapracowana i w tym natłoku spraw codziennych zapominała o nich na chwilę, to gdy tylko się uporała ze wszystkim, to sama myśl o górach dawała jej niezwykłą radość, cieszyła się, że może znowu o nich myśleć i tęsknić...Żyła nimi z daleka od nich, geograficznie dzieliła ją odległość ponad 400 kilometrów.
Poranki przy kawie z panią Wandą były już stałym punktem każdego dnia, pewnego rodzaju rytuałem. Magda lubiła te rozmowy. Pani Wanda była otwartą, szczerą osobą. Dużo opowiadała o swoim życiu, które doświadczyło ją wielokrotnie, jednak dzielnie stawiała czoła wszystkim przeciwnościom losu.
- Kiedy zamieszkałam w Zakopanem, tutaj w tym domu, to muszę powiedzieć, że na początku było mi bardzo ciężko. Czułam się wyobcowana wśród tubylców. Dla nich byłam długo ceprem, byli do mnie nastawieni nieprzyjaźnie, dość chłodno mnie traktowali. Nie miałam żadnej bliskiej mi osoby, niekiedy myślałam o tym, żeby uciec stąd do siebie, do swoich bliskich za którymi bardzo tęskniłam. Praca... ciężka praca w prowadzeniu tego domu, przyjmowanie gości pochłaniała prawie cały mój czas, coraz mniej miałam czasu na rozmyślanie. Przyzwyczaiłam się powoli, nie rezygnując z prób nawiązania bliższej znajomości. Stopniowo zaczęłam zbliżać się do sąsiadów. Ile razy musiałam zaciskać zęby, znosząc upokorzenia ze strony górali. Jednak polubili mnie z czasem, przekonali się do mnie. W tej chwili jestem otoczona przyjaznymi, życzliwymi ludźmi, ale na to też musiałam ciężko zapracować.
W wolnej chwili poza sezonem, kiedy miałam trochę więcej czasu dla siebie, zaczęłam wypuszczać się na górskie wycieczki. Nigdy wcześniej nie chodziłam po górach. Czułam ogromną satysfakcję kiedy stanęłam obok krzyża na Giewoncie, byłam na Czerwonych Wierchach, Szpiglasowej - zaczęła wymieniać miejsca w Tatrach, tam gdzie już była pani Wanda. W moim wieku, to raczej spacery dolinami od których zaczęłam, lecz nie chciałam na dolinach poprzestać. Góry zapraszały wyżej, wiec skorzystałam z tego zaproszenia i wciąż stawiają nowe wyzwania... byle tylko mi życia i sił starczyło, mam tyle jeszcze do zobaczenia w Tatrach...
- Pani Wando, to wspaniale, że ma pani w sobie tyle energii, chęci mimo swoich lat. Tak trzeba, życie staje się wtedy pełniejsze, ciekawsze. Magda była pełna podziwu dla pani Wandy. Mając ponad sześćdziesiąt lat i być w takiej formie ? kiedy. inne kobiety będąc w tym wieku ograniczają się jedynie do mało forsujących spacerów. Polubiła bardzo panią Wandę. Ich kontakty stawały się coraz bardziej serdeczne, zażyłe. Czuła, że staję się jej bardzo bliska.


Patrzyła na ten dziewięciocyfrowy numer telefonu do Konrada napisany na bilecie wstępu do Tatrzańskiego Parku Narodowego - co ja mam z tym zrobić - myślała. Miała uporządkowane życie, była szczęśliwa, tak przynajmniej do tej pory zawsze uważała, oddanego, kochającego mężczyznę.
- Nie, nie zadzwonię do niego. - Nigdy ! Podarła bilet na drobne kawałki wyrzucając do kosza, tak będzie lepiej, nie będzie burzyć spokoju w swoim życiu, stabilizacji - utwierdzając się w duchu . Powroty z gór do domu, miejsca pracy, były dla Magdy zawsze trochę przytłaczające . Jej miasto po Tatrach wydawało jej się nijakie. Nie mogła wpaść w rytm pracy, obowiązków. Myślami jeszcze długo pozostawała w górach. W pracy pod biurkiem przechowywała przewodnik po Tatrach, książki zakupione w ostatniej chwili w zakopiańskiej księgarni. Sięgała po nie w każdej wolnej chwili. Zdjęcia zrobione w Tatrach chciała mieć natychmiast po powrocie do domu. Zabierała ze sobą do pracy...przyglądając się Tatrom. W ręku trzymała zdjęcie zrobione przez Konrada, to nad Czarnym Stawem Gąsienicowym, kiedy to za chwilę miała się z nimi pożegnać. On miał iść z Kamilem na Kościelec. Ładne zdjęcie. Ona na kamieniu - opalona, uśmiechnięta i taka promienna - w tle szczyty Koziego, Granaty. Jego pasją obok gór było również fotografowanie - poświęcał temu wiele czasu. Posiadał profesjonalny aparat i mnóstwo zdjęć z Tatr. Opowiadał jej o tym, kiedy siedzieli nad tym stawem w sierpniowy dzień. Myślała o górach, ale tez łapała się na tym, że myśli o nim. Dlaczego nie zachowałam tej karteczki z telefonem? Choćby na pamiątkę. Lubiła takie rzeczy mieć na pamiątkę, miała tego dużo w domu, co ją podkusiło, by wyrzucić! Zadzwoniłabym do niego, opowiedziałabym gdzie jeszcze byłam w Tatrach po jego wyjeździe. O nieudanej próbie wejścia na Rysy, o koncercie w kościele na Krzeptówkach, Requiem Mozarta - w wykonaniu Wielkiej Orkiestry z Paryża, kiedy to zasłuchała się w tę muzykę - była to dla niej muzyka niebios - muzyka aniołów - tak ją odebrała. Myślała o Nim już wtedy... kiedy muzyka wypełniła jej serce, duszę, kiedy była tak głęboko wzruszona... Nie znała nazwiska Konrada, nie znała również adresu, ale wiedziała w jakiej firmie pracuje na jakim stanowisku. Znajdzie go ! jeszcze dzisiaj... Znalazła!

- Magda, to naprawdę Ty? - usłyszała w słuchawce miły, ciepły, ale jakże męski głos Konrada..
- Straciłem nadzieję, że kiedykolwiek odezwiesz się, tak się cieszę, że cię słyszę.
- Zgubiłam tę karteczkę z twoim telefonem, bałam się, że cię nie odnajdę.
- Możesz mi teraz podać swój numer telefonu ? – zapytał.
- Oczywiście, mogę też podać ci mój adres internetowy, jeśli chcesz.
- Pewnie że chcę. Napiszę do ciebie, a potem ty do mnie też napiszesz . Będziemy mogli rozmawiać...
 
Pisali do siebie...Ona do niego każdego dnia – mail - jak wieczorna modlitwa. On jeżeli nie mógł przekazać wiadomości za pomocą Internetu, telefonował do niej. Wszystkie ich rozmowy, jeśli nie zaczynały się od gór, to tym tematem się kończyły. Zawsze wszechobecne Tatry. Magda imponowała mu zamiłowaniem, wielkim zapałam do gór i swoja wrażliwością, uduchowieniem. On jej dojrzałością, inteligencją i odpowiedzialnością, za wszystko co mówił i robił, a przy tym był tak męski, tacy mężczyźni podobają się kobietom. Wkradał się w jej życie niepostrzeżenie. Tęskniła za nim...gdy wyjeżdżał z kraju na kilka dni, nie miała z nim kontaktu, pisała do niego i mówiła słowami poetów, choć wiedziała, że nie przeczyta tego w tej chwili. "On był z nią" W ich rozmowy zaczęła wkradać się czułość. Magda karciła za to siebie w myślach. On też nie pozostawał jej dłużny, kiedyś zapytał:
- Czy wciąż masz długie włosy ? Lubię długie włosy - twoje włosy. I kiedy myślę, że targa je górski wiatr, to chciałbym być tym wiatrem...dzisiaj, teraz...

Spotkanie - to słowo stało się ich ulubionym. Napisał któregoś dnia:

"Magda zarezerwuj sobie dużo czasu, będę bardzo blisko ciebie, chcę się z tobą spotkać. Kupię bilety na koncert - będzie to niespodzianka".

Magda odpowiedziała:

"To tylko kwestia czasu, ale dziękuje ci że pomyślałeś o tym. Bardzo dziękuję."

Nie była gotowa na to spotkanie, czy kiedykolwiek będzie? Chyba poczuł się lekko zawiedziony, bo przejeżdżając dosłownie jeden kilometr od jej domu, jedynie wysłał sms-a:

"Z trudem przedzieram się przez twoje miasto. Pozdrawiam."

Magda często odwiedzała swoich przyjaciół w mieście w którym mieszkał Konrad. Wieczorem stawała na tarasie domu, patrzyła na światła tego miasta i wiedziała, że on tam gdzieś jest... zamyślała się na chwilę, tęskniła do niego wtedy najbardziej. Nigdy nie zdobyła się na to, by mu o tym powiedzieć. Tyle razy była tak blisko niego, prawie na wyciągniecie ręki. Dlaczego? Dał jej tę pewność, że jest ważną, szczególną kobietą w jego życiu, a może właśnie dlatego... .
On również był dla niej ważny . W środku nocy, albo nad ranem pisała do niego: - Słuchaj, musze ci coś powiedzieć, jak najprędzej opowiedzieć. I on wiedział, że tym jednym zdaniem stawiała go przed wszystkimi . Bo to on był tym, któremu mogła wyjawić z siebie co najważniejsze, choćby tylko to, co było najważniejsze w niej wtedy na jedna chwilę. Potem coś w niej konało, nikło i odbywał się w niej żałosny pogrzeb, za którym szła sama... Teraz był on i słuchał jej. Zawsze. Godzinami opisywała wielokrotnie swoje wędrówki po Tatrach, chcąc przekazać mu, swoje poruszenia, zachwyty górami. Gdziekolwiek udało jej się wejść w Tatrach, on o tym wiedział pierwszy. Mówił wtedy do niej:
"Piszesz tak malowniczo i tak dokładnie co czujesz, że czytając wydaje mi się, że czuję to samo. Podziwiam cię za to i dziękuję, że wnosisz w moje życie tyle różnorodnych uczuć. Dzięki temu potrafię widzieć i czuć świat uduchowiony, a nie tylko komercyjny, biegnący, zmierzający nie wiadomo dokąd, do czego... "

Czekał wciąż na spotkanie mówiąc:

 "Czekanie stało się treścią życia i tęsknotą, która odbiera wszystkie siły".

Te słowa bardzo Ją wzruszyły i jednocześnie poczuła wielki ciężar tego co on mówił. Z jednej strony pragnęła się z nim spotkać, ale tak bardzo się bała tego spotkania - żyła w wielkim rozdarciu. Czuła, że zbliża się niebezpiecznie do granicy, której nie powinna przekroczyć.
Jednak... Któregoś dnia zdecydowała się wysyłając sms-a:

"Tajemnicza radość pociągała wzrok jej ku końcowi alei, a serce ulatywało z głębi piersi jak zapach . Na coś niesłychanego czekała, na przyjście czyjeś... Będę czekać na ciebie."

Odpowiedział:
 "Nie, to ja będę czekał na ciebie, to już jutro. Bliskość spotkania zaczyna niecierpliwić..."