Jest to miejsce bardzo popularne w Tatrach Wysokich. Można stąd wyruszać na parę tras górskich o różnym stopniu trudności oraz długości szlaku. Jego popularność podnosi możliwość wyjechania na nie kolejką zębatą oraz rowerem ze Starego Smokowca.
Dodatkowo przebiega tędy magistrala tatrzańska, łącząca wiele dolin Tatr Wysokich. Zimą są tu bardzo dobre warunki narciarskie z paroma trasami zjazdowymi. W pobliżu znajduje się też schronisko Bilika (Bilikova chata).
Rozpoczynamy wędrówkę szlakiem czerwonym (magistrala) szeroką i wygodną ścieżką. Już po paru minutach należy uważać na strome skały będące po lewej stronie, z których może dojść do niewielkich obrywów skalnych. Po ok. 10 minutach szlak zaczyna stopniowo się obniżać. Siodełko leży bowiem na platformie moreny bocznej, a my schodzimy na dno Doliny Zimnej Wody (Studená dolina). Po prawej stronie odgałęzia się nieznakowana ścieżka na Polanę Staroleśną, a po kilku minutach dochodzimy do skrzyżowania szlaków, czerwonego (Magistrala Tatrzańska) z niebieskim idącym z Tatrzańskiej Łomnicy do Doliny Staroleśnej (Veľka Studená dolina). My podążamy dalej magistralą przechodząc przez mostek nad Staroleśnym Potokiem. W okresie plejstocenu (zlodowcenie) w tym rejonie spotykały się dwa ogromne jęzory lodowcowe z Doliny Staroleśnej i Małej Zimnej Wody, które po połączeniu się sięgały poza Tatry. My tymczasem zaczynamy podchodzić stromo pod górę i po kilku minutach docieramy do Wyżniego Wodospadu na Małej Zimnej Wodzie (zdjęcie), który możemy podziwiać z pobliskiego mostku.
Szlak biegnie dalej pod górę, aż dochodzimy do miejsca, w którym las zanika, a po obu stronach leżą dużych rozmiarów bloki skalne (wanty). Ten odsłonięty teren jest związany z potężnym obrywem skalnym, jaki nastąpił pod koniec plejstocenu. W miejscu zalegania głazów nie ma pokrywy leśnej i występuje głównie kosodrzewina. Dzięki temu odsłaniają się wspaniałe widoki na masyw Sławkowskiego Szczytu, Dolinę Staroleśną (Veľka Studená dolina) i Zimnowodzką Grań (Prostredný hrebeň). Po kilkunastu minutach opuszczamy zasięg obrywu i ponownie wchodzimy w las. Po polskiej północnej stronie Tatr, dzięki występowaniu skał osadowych, łatwo można w wielu rejonach rozpoznać czy znajdujemy się w piętrze regla dolnego, czy górnego, na podstawie występujących gatunków drzew (w reglu dolnym: buki, jodły, jawory, olchy, w reglu górnym głównie świerk). Po stronie południowej Tatr Wysokich występują tylko skały krystaliczne, w związku z tym zarówno w reglu dolnym, jak i górnym rosną tylko świerki pospolite z niewielką domieszką modrzewia, jarzębiny, brzozy czy limby. Niestety jesienią 2004 roku duża część dolnoreglowego lasu świerkowego w pasie od Szczyrbskiego Jeziora po Tatrzańską Kotlinę uległa zupełnemu zniszczeniu wskutek potężnego wiatru. My tymczasem dochodzimy do rozwidlenia szlaków. Od magistrali (szlak czerwony) odgałęzia się stąd szlak zielony, którym można dojść aż do wioski Jaworzyny Spiskiej (Tatranská Javorina) po północnej stronie Tatr (ok. 3 km od przejścia granicznego w Łysej Polanie). Wybieramy szlak zielony i po ok. 2-3 minutach dochodzimy do schroniska Zamkowskiego (Zamkovského chata) (zdjęcie). schronisko to jest położone u samego wylotu Doliny Małej Zimnej Wody (Malá Studená dolina). Mijamy schronisko podążając dalej lasem w głąb doliny. Po kolejnych kilkunastu minutach osiągamy górną granicę lasu. Wkraczamy w piętro kosodrzewiny; wśród kosówek występują limby, które czasem w niektórych rejonach Tatr tworzą niewielkie własne pięterko, które jednak nie jest wyodrębnione w znanych nam opracowaniach (zdjęcie). Teraz w terenie odsłoniętym możemy zaobserwować polodowcowy charakter Doliny Małej Zimnej Wody, która stanowi typowy przykład żłobu polodowcowego (zdjęcie). Idziemy dalej wśród kosówek i dochodzimy w pewnym miejscu do wału moreny stadialnej, za którą dno doliny rozszerza się i spłaszcza. Istniało tu kiedyś jeziorko śródmorenowe, którego pozostałością są torfiejące rozlewiska, wokół których powstał Wielki Łomnicki Ogród, z wieloma gatunkami kwiatów (zdjęcie). To dobre miejsce, by chwilę odpocząć, docenią je z pewnością wszystkie panie, panom jednak przypominamy, że przepisy TANAP-u zabraniają zrywania kwiatów. Na wprost przed nami dolinę zamyka próg polodowcowy Doliny Pięciu Stawów Spiskich (Kotlina Piatich spišských plies) (zdjęcie) z wodospadem. Podchodzimy pod wspomniany próg najpierw podnóżem ściany, a następnie zakosami stożku piargowego (zdjęcie), stromo pod górę. Warto zwrócić uwagę na roślinność przy szlaku (m.in. rojnik górski (zdjęcie)). Po kilkunastu minutach osiągamy górę progu. W okresie zimowym szlak jest otwarty z możliwością dotarcia tylko do schroniska. Próg ten stanowi wówczas najbardziej niebezpieczne miejsce, ze względu na lawiny (wypadki śmiertelne). Dochodzimy do schroniska Teryego (Téryho chata) (zdjęcie) na wysokości 2015 m (z Siodełka 2,5 godziny). Jesteśmy w piętrze alpejskim, ale w niczym nie przypomina ono tego samego piętra w Tatrach Zachodnich. Zamiast hal i łąk górskich, mamy tutaj przede wszystkim teren skalny. Tuż przy schronisku widać gładkie powierzchnie na otaczających skałach, są to wygłady lodowcowe powstałe wskutek tarcia spodu lodowca o skałę (zdjęcie). Otoczenie Dolny Pięciu Stawów Spiskich to kary i misy polodowcowe które w większości po ustąpieniu lodowca zostały wypełnione stawami. Właśnie w tej dolinie znajduje się najwyżej położony (okresowy) staw w Tatrach, Barani Stawek (2207 m). Rejon ten jest także ceniony przez taterników, z uwagi na mnogość dróg wspinaczkowych, a do najtrudniejszych należą: zachodnia ściana Łomnicy (zdjęcie) oraz Żółta Ściana (zdjęcie, zdjęcie). Dolinę otaczają bardzo znane szczyty tatrzańskie, a kilka z nich ma powyżej 2600 m. Do najciekawszych należą: Łomnica, Lodowy Szczyt, Durne Szczyty, Baranie Rogi, Mały Lodowy (Siroká veža), Pośrednia Grań (zdjęcie, zdjęcie, zdjęcie, zdjęcie). Od schroniska idziemy w kierunku zachodnim w pobliżu Pośredniego i Wielkiego Stawu Spiskiego wypełniających misy polodowcowe. Następnie szlak skręca na południowy - zachód i zaczyna wznosić się w górę trawersując od południa Pięciostawiańska Kopę. Po kilkunastu minutach docieramy do Doliny Lodowej (Dolinka pod Sedielkom). Jest to typowy kocioł polodowcowy otoczony ścianami od Pośredniej Grani przez Mały Lodowy aż po Lodowa Kopę. Zamknięcie dolinki od północy stanowi Lodowa Grań. Znajduje się tutaj najwyżej położony stały staw w Tatrach, Lodowy Stawek (2157 m) (zdjęcie). W pobliżu stawu odgałęzia się żółty szlak na Czerwoną Ławkę (Priečne sedlo) (zdjęcie) i Dalej do Zbójnickiej Chaty w Dolinie Staroleśnej, my tymczasem podchodzimy ostro w górę po bardzo kruchym szlaku (erozja turystyczna) na niedaleką już Lodową Przełęcz (Sedielko), o wysokości 2372 m. Jest to najwyższa w Tatrach przełęcz przez którą przechodzi znakowany szlak turystyczny (zdjęcie). Wspaniałe widoki na Tatry Wysokie, a przede wszystkim otoczenie Doliny Jaworowej (Javorová dolina) (zdjęcie).
